W trosce o duchowość komunii

Część I
Konferencja
WPROWADZENIE

1. Pojęcie komunii (koinonía), które pojawiło się już w dokumentach Soboru Watykańskiego II, bardzo dobrze wyraża głębię Misterium Kościoła. Rozważenie tego tematu może służyć pomocą również nam w pogłębieniu rzeczywistości Kościoła jako komunii a tym samym pogłębieniu rzeczywistości, która nas łączy w naszym Zgromadzeniu.


KOŚCIÓŁ, MISTERIUM KOMUNII

2. Jest to Misterium osobowej jedności każdego człowieka z Trójcą Świętą i z innymi ludźmi. Tajemnica ta zapoczątkowana przez wiarę jest skierowana do pełni eschatologicznej w Kościele niebieskim, która w pewnej mierze urzeczywistnia się już w Kościele na ziemi. W kontekście całego nauczania biblijnego i tradycji patrystycznej, komunia zakłada zawsze podwójne odniesienie: wertykalne (komunia z Bogiem) i horyzontalne (komunia między ludźmi). Istotą chrześcijańskiego ujęcia komunii jest nade wszystko uznanie jej za dar Boży, za owoc Boskiej inicjatywy, która wypełniła się w Misterium Paschalnym. Nowy związek między człowiekiem i Bogiem, zapoczątkowany w Chrystusie i przekazywany w sakramentach, rozciąga się także na nowy związek ludzi między sobą.

3. Komunia eklezjalna jest równocześnie widzialna i niewidzialna. W swojej rzeczywistości niewidzialnej jest ona komunią każdego człowieka z Ojcem przez Chrystusa w Duchu Świętym oraz z ludźmi współuczestniczącymi w Boskiej naturze, w cierpieniu z Chrystusem, w tej samej wierze i w tym samym duchu. W Kościele na ziemi między komunią niewidzialną i komunią widzialną zachodzi głęboki wewnętrzny związek wyrażający się w nauce apostołów, sakramentach i hierarchii. W tych Boskich darach, rzeczywistościach dobrze widocznych, Chrystus w różny sposób realizuje w historii swoją funkcję prorocką, kapłańską i królewską dla zbawienia ludzi. Związek między elementami niewidzialnymi i widzialnymi komunii eklezjalnej jest konstytutywny dla Kościoła jako Sakramentu zbawienia. Z tego charakteru sakramentalnego wynika, że Kościół nie jest rzeczywistością zamkniętą w sobie, ale ciągle otwartą na rozwój misyjny i ekumeniczny, ponieważ jest posłany do świata, aby głosić misterium komunii, które go konstytuuje, świadczyć o nim, aktualizować je i szerzyć: by gromadzić wszystkich i wszystko w Chrystusie; by być dla wszystkich "nierozłącznym sakramentem jedności".

4. Podstawą i ośrodkiem komunii eklezjalnej, do której każdy zostaje włączony przez wiarę i Chrzest, jest Eucharystia. W rzeczywistości Chrzest włącza w ciało budowane i ożywiane przez zmartwychwstałego Pana za pośrednictwem Eucharystii, i to w taki sposób, by mogło ono być rzeczywiście nazywane Ciałem Chrystusa. Eucharystia jest źródłem i siłą tworzącą komunię między członkami Kościoła właśnie dlatego, że jednoczy każdego z nich z Chrystusem: "przy łamaniu chleba eucharystycznego, uczestnicząc w sposób rzeczywisty w Ciele Pańskim, stajemy się komunią z Nim i nawzajem między sobą: 'Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba' (1 Kor 10, 17)".Dlatego też wyrażenie Pawłowe: Kościół jest Ciałem Chrystusa, oznacza, że Eucharystia, w której Pan daje nam swoje Ciało i przekształca nas w Nie, jest miejscem, gdzie Kościół nieustannie wyraża się w swojej najbardziej istotnej formie: obecny we wszystkich miejscach, a jednak tylko jeden, jak jeden jest Chrystus.

5. Według tradycyjnego wyrażenia, które znajduje się w łacińskich wersjach Symbolu apostolskiego począwszy od IV wieku, Kościół jest komunią świętych. Wspólny, widzialny udział w dobrach zbawienia (rzeczy święte), szczególnie w Eucharystii, jest podstawą komunii niewidzialnej między uczestnikami (święci). Komunia ta rodzi duchową solidarność między członkami Kościoła, jako członkami tego samego Ciała, oraz prowadzi ich do zjednoczenia w miłości, by stanowili "jedno ciało i jedną duszę". Owocem komunii jest również zjednoczenie w modlitwie, inspirowanej przez tego samego Ducha, Ducha Świętego, "który napełnia i jednoczy cały Kościół". Komunia ta, w swoich elementach niewidzialnych, nie tylko łączy między sobą członków Kościoła pielgrzymującego na ziemi, ale także tworzy więź między uczniami Chrystusa i tymi wszystkimi, którzy odszedłszy z tego świata w łasce Bożej stanowią część Kościoła niebieskiego lub będą włączeni do niego po pełnym oczyszczeniu. Oznacza to między innymi, że między Kościołem pielgrzymującym na ziemi i Kościołem niebieskim istnieje pewien wzajemny związek w misji historiozbawczej. Wynika z tego eklezjologiczne znaczenie nie tylko wstawiennictwa Chrystusa za członkami swojego ciała, ale także wstawiennictwa świętych i, w sposób specjalny, Najświętszej Maryi Panny. Istota kultu świętych, tak bardzo związana z pobożnością ludu chrześcijańskiego, odpowiada głębokiej rzeczywistości Kościoła jako misterium komunii.


KOŚCIÓŁ POWSZECHNY A KOŚCIOŁY PARTYKULARNE

6. Kościół Chrystusa, który w Symbolu Apostolskim wyznajemy jako jeden, święty, katolicki i apostolski, to Kościół, który można nazwać powszechną wspólnotą uczniów Pana, uobecniającą się i działającą pośród różnych osób, grup, czasów i miejsc. Wśród tych wielu konkretnych form zbawczej obecności jedynego Kościoła Chrystusa, uobecnia się w nich Kościół powszechny z wszystkimi swoimi istotnymi elementami. Są one ukształtowane "na obraz Kościoła powszechnego", i każdy z nich "stanowi część Ludu Bożego, powierzoną pasterskiej trosce biskupa i współpracujących z nim kapłanów".

7. Kościół powszechny jest więc Ciałem Kościołów, toteż można w sposób analogiczny zastosować do niego pojęcie komunii czyli zjednoczonych między sobą Kościołów partykularnych, i pojmować Kościół powszechny jako komunię Kościołów. Błędne rozumienie: Niekiedy jednak idea "komunii Kościołów partykularnych" jest ukazywana w sposób pomniejszający koncepcję jedności Kościoła na poziomie widzialnym i instytucjonalnym. Dochodzi się w ten sposób do stwierdzenia, że każdy Kościół partykularny jest w sobie kompletnym podmiotem, a Kościół powszechny powstaje z wzajemnego uznania się Kościołów partykularnych. Niewystarczające zrozumienie pojęcia komunii ma swoje skutki. Jak pokazuje historia, kiedy jeden z Kościołów partykularnych dążył do samowystarczalności, osłabiając swoją rzeczywistą komunię z Kościołem powszechnym oraz z jego żywym i widzialnym centrum, ulegała zachwianiu także jego jedność wewnętrzna, a ponadto stawał wobec niebezpieczeństwa utraty wolności w obliczu różnych sił chcących go sobie podporządkować i wykorzystać.

8. Aby zrozumieć prawdziwy sens analogicznego zastosowania pojęcia komunii do wszystkich Kościołów partykularnych, trzeba przede wszystkim uwzględnić fakt, że - jako "części jedynego Kościoła Chrystusa" - mają one z całością, to znaczy z Kościołem powszechnym, szczególny związek "wzajemnego przenikania się", ponieważ w każdym Kościele partykularnym "jest prawdziwie obecny i działa Jeden, Święty, Katolicki i Apostolski Kościół Chrystusowy". Dlatego "Kościół powszechny nie może być rozumiany jako suma Kościołów lokalnych ani jako federacja Kościołów partykularnych". Kościół nie jest wynikiem ich komunii, ale w swoim istotnym misterium jest rzeczywistością ontologicznie i czasowo uprzednią w stosunku do każdego pojedynczego Kościoła partykularnego. Według Ojców, Kościół-misterium, Kościół jeden i jedyny, ontologicznie wyprzedza stworzenie, i rodzi Kościoły partykularne jako córki, wyraża się w nich; jest matką Kościołów partykularnych, a nie ich produktem. Oprócz tego, z czasowego punktu widzenia, Kościół objawia się w dniu Pięćdziesiątnicy we wspólnocie stu dwudziestu zebranych wokół Maryi i dwunastu Apostołów, przedstawicieli jedynego Kościoła i przyszłych założycieli Kościołów lokalnych, którym została powierzona misja wobec świata: a więc Kościół już mówi wszystkimi językami. Z tego Kościoła, który narodził się i został objawiony jako powszechny, wzięły początek różne Kościoły lokalne jako poszczególne realizacje jednego i jedynego Kościoła Jezusa Chrystusa. Rodząc się w i z Kościoła powszechnego, w nim i z niego czerpią swoją eklezjalność. Jest oczywiste, że ten związek między Kościołem powszechnym i Kościołami partykularnymi ma misteryjny charakter; jest on nieporównywalny ze związkiem, jaki zachodzi między całością i częściami w jakiejkolwiek grupie czy społeczności czysto ludzkiej.


9. Każdy wierny przez wiarę i Chrzest jest włączony w jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół. Nie należy się do Kościoła powszechnego za pośrednictwem, poprzez przynależność do Kościoła partykularnego; należy się w sposób bezpośredni, nawet jeśli wejście do Kościoła powszechnego i życie w nim urzeczywistniają się w sposób konieczny w Kościele partykularnym. A zatem, w perspektywie Kościoła rozumianego jako komunia, uniwersalna komunia wiernych i komunia Kościołów nie są konsekwencją jedna drugiej, ale obydwie stanowią tę samą rzeczywistość widzianą z odmiennej perspektywy. Ponadto, przynależność do Kościoła partykularnego nigdy nie sprzeciwia się temu, że "w Kościele nikt nie jest obcy"; szczególnie w sprawowaniu Eucharystii każdy wierny znajduje się w swoim Kościele, w Kościele Chrystusa, niezależnie od swojej przynależności, z punktu widzenia kanonicznego, do diecezji, parafii czy innej wspólnoty, w której ta Eucharystia jest sprawowana. Kto należy do Kościoła partykularnego, należy do wszystkich Kościołów, ponieważ przynależność do komunii, podobnie jak przynależność do Kościoła, nigdy nie jest lokalna, ale z samej swojej natury jest zawsze powszechna.


KOMUNIA KOŚCIOŁÓW, EUCHARYSTIA I EPISKOPAT

10. Jedność czyli komunia między Kościołami partykularnymi w Kościele powszechnym, jest zakorzeniona nie tylko w tej samej wierze i wspólnym Chrzcie, ale nade wszystko w Eucharystii i w Episkopacie. Jest zakorzeniona w Eucharystii, ponieważ Ofiara eucharystyczna, chociaż celebruje się ją zawsze we wspólnocie lokalnej, nigdy nie jest celebracją tej tylko wspólnoty; przyjmując eucharystyczną obecność Pana, wspólnota przyjmuje bowiem cały dar zbawienia i objawia się w ten sposób - mimo swojej trwałej widzialnej "lokalności" - jako obraz i prawdziwa obecność jednego, świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła. Eklezjologia eucharystyczna dobrze rozumiana, uwzględnia prawdę, że to właśnie Eucharystia sprawia, że nie jest możliwa jakakolwiek samowystarczalność Kościoła partykularnego. Z jedyności i niepodzielności eucharystycznego Ciała Pana wynika jedyność Jego Ciała mistycznego, którym jest jeden i niepodzielny Kościół. Z eucharystycznego centrum wypływa - jako konieczna konsekwencja - otwartość każdej celebrującej wspólnoty, każdego Kościoła partykularnego: kto pozwala, by objęły go otwarte ramiona Pana, zostaje włączony w Jego jedyne i niepodzielone Ciało. Z tego także względu istnienie posługi Piotra, fundamentu jedności Episkopatu i Kościoła powszechnego, głęboko odpowiada eucharystycznemu charakterowi Kościoła.

11. Jedność Kościoła jest bowiem zakorzeniona również w jedności Episkopatu. Podobnie jak sama idea Ciała Kościołów domaga się istnienia Kościoła - Głowy Kościołów, którą jest właśnie Kościół rzymskokatolicki, który "przewodniczy w powszechnej komunii miłości", tak jedność Episkopatu wymaga istnienia Biskupa - Głowy Ciała czyli Kolegium Biskupów, którym jest Biskup Rzymu.

12. Biskup jest widzialnym źródłem i fundamentem jedności Kościoła partykularnego powierzonego jego posłudze pasterskiej; aby jednak każdy Kościół partykularny był w pełni Kościołem, to znaczy lokalną obecnością Kościoła powszechnego z jego wszystkimi istotnymi elementami, a zatem by był ukonstytuowany na obraz Kościoła powszechnego, musi w nim być obecny, jako element właściwy, najwyższy autorytet Kościoła: Kolegium Biskupie "razem ze swoją Głową, Biskupem Rzymu, a nigdy bez niego". Istnienie posługi następcy Piotra wewnątrz każdego Kościoła partykularnego jest koniecznym wyrazem tej podstawowej wzajemnej wewnętrzności między Kościołem powszechnym i Kościołem partykularnym.


13. Jedność Eucharystii i jedność Episkopatu z Piotrem i pod Piotrem nie są niezależnymi podstawami jedności Kościoła, ponieważ Chrystus ustanowił Eucharystię i Episkopat jako rzeczywistości połączone istotowo. Episkopat jest jeden, jak jedna jest Eucharystia; jedna Ofiara jednego Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał. Liturgia w różny sposób wyraża tę rzeczywistość; ukazuje na przykład, że każda celebracja eucharystyczna dokonuje się nie tylko w jedności z własnym Biskupem, ale także z Papieżem, z kolegium biskupów, z duchowieństwem i całym ludem. Każda ważna celebracja Eucharystii wyraża tę powszechną komunię z Piotrem i z całym Kościołem lub też przywołuje ją obiektywnie, jak dzieje się w wypadku Kościołów chrześcijańskich odłączonych od Rzymu.


JEDNOŚĆ I WIELOŚĆ W KOMUNII EKLEZJALNEJ

14. Powszechność Kościoła oznacza, z jednej strony, podstawową jedność, a z drugiej strony wielość i zróżnicowanie, które nie przeszkadzają jedności, ale nadają jej charakter "komunii". Wielość ta odnosi się zarówno do różnorodności posług, charyzmatów, form życia i apostolatu wewnątrz każdego Kościoła partykularnego, jak i do różnorodności tradycji liturgicznych oraz kulturowych między różnymi Kościołami partykularnymi. Promocja jedności, która nie przeszkadza różnorodności, jak również uznawanie i promocja zróżnicowania, które nie przeszkadza jedności, ale ją ubogaca, jest pierwszorzędnym zadaniem Biskupa Rzymu wobec całego Kościoła i - z zachowaniem kościelnego prawa powszechnego - każdego Biskupa w Kościele partykularnym powierzonym jego posłudze pasterskiej. Budowanie i strzeżenie tej jedności, która dzięki różnorodności zyskuje charakter komunii, jest także zadaniem wszystkich w Kościele, ponieważ wszyscy są powołani, by ją kształtować i zachowywać każdego dnia, przede wszystkim przez miłość, która jest "więzią doskonałości".


15. Dla pełniejszego ujęcia tego aspektu komunii eklezjalnej, jakim jest jedność w różnorodności, należy zauważyć, że istnieją instytucje i wspólnoty ustanowione przez Autorytet Apostolski dla szczególnych zadań pastoralnych. W kontekście Kościoła pojętego jako komunia trzeba zauważyć również istnienie licznych instytutów i społeczności, będących wyrazem charyzmatów życia konsekrowanego i apostolskiego, którymi Duch Święty wzbogaca Mistyczne Ciało Chrystusa; chociaż nie są one częścią struktury hierarchicznej Kościoła, należą jednak do jego życia i do jego świętości. Ze względu na ich ponaddiecezjalny charakter, oparty na posłudze Piotrowej, wszystkie te rzeczywistości eklezjalne także służą komunii między różnymi Kościołami partykularnymi.


KOMUNIA EKLEZJALNA I EKUMENIZM

16. "Kościół wie, że z licznych powodów jest związany z tymi, którzy będąc ochrzczeni noszą zaszczytne imię chrześcijan, ale nie wyznają pełnej wiary lub nie zachowują jedności wspólnoty pod zwierzchnictwem następcy Piotra". W Kościołach i niekatolickich Wspólnotach chrześcijańskich istnieją rzeczywiście liczne elementy Kościoła Chrystusowego, które pozwalają nam z radością i nadzieją dostrzec łączącą nas z nimi pewną komunię, chociaż niedoskonałą. Komunia taka zachodzi przede wszystkim z wschodnimi Kościołami prawosławnymi; chociaż są odłączone od Stolicy Piotrowej, pozostają złączone z Kościołem

katolickim ścisłymi więzami, którymi są sukcesja apostolska i ważnie sprawowana Eucharystia, i dlatego zasługują na miano Kościołów partykularnych. Ponieważ jednak komunia z Kościołem powszechnym, reprezentowanym przez następcę Piotra, nie jest zewnętrznym uzupełnieniem Kościoła partykularnego, ale jednym z jego wewnętrznych i konstytutywnych elementów, oznacza to, że te czcigodne wspólnoty chrześcijańskie noszą także ranę na swoim byciu Kościołem partykularnym. Rana jest jeszcze głębsza we wspólnotach kościelnych, które nie zachowały sukcesji apostolskiej i ważnie sprawowanej Eucharystii. Sytuacja ta jest również raną dla Kościoła katolickiego, powołanego przez Pana, by stać się dla wszystkich "jedną owczarnią i jednym pasterzem", o ile przeszkadza w pełnym urzeczywistnieniu się jego powszechności w historii.

17. Sytuacja ta usilnie wzywa wszystkich do podjęcia ekumenicznego dzieła budowania pełnej komunii w jedności Kościoła; tej jedności, "której Chrystus od początku udzielił swojemu Kościołowi; wierzymy, że jedność ta istnieje w sposób nieutracalny w Kościele katolickim, oraz ufamy, że każdego dnia wzrasta coraz bardziej aż do skończenia wieków". W tym ekumenicznym dziele pierwszorzędne znaczenie mają modlitwa, pokuta, studium, dialog i współpraca, aby ciągłe nawracanie się do Pana umożliwiło wszystkim uznanie, że Prymat Piotra trwa w jego następcach, Biskupach Rzymu, i dostrzeżenie, że posługa Piotrowa jest realizowana tak, jak chciał tego Pan - jako powszechna służba apostolska, obecna we wszystkich Kościołach od wewnątrz, która zachowując swoją istotę z ustanowienia Bożego może wyrażać się na różne sposoby, stosownie do czasów i miejsc, jak to poświadcza historia.


ZAKOŃCZENIE

18. Błogosławiona Dziewica Maryja jest wzorem komunii eklezjalnej w wierze, w miłości i w zjednoczeniu z Chrystusem. "Zawsze obecna w misterium Chrystusa" jest Ona, pośród Apostołów, w samym sercu rodzącego się Kościoła i Kościoła wszystkich czasów. Rzeczywiście "Kościół był zgromadzony na górze (w wieczerniku) z Maryją, która była Matką Jezusa, i z Jego braćmi. Nie można więc mówić o Kościele, jeśli nie jest w nim obecna Maryja, Matka Pana, z Jego braćmi".

Dlatego uzasadnione jest wezwanie i zachęta, by zawierzać wstawiennictwu Błogosławionej Dziewicy naszą troskę o komunię.


Źródłem opracowania poniższej konferencji i materiałów do refleksji jest LIST KONGREGACJI NAUKI WIARY DO BISKUPÓW KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO O NIEKTÓRYCH ASPEKTACH KOŚCIOŁA POJĘTEGO JAKO KOMUNIA, w: AAS 85(1993) 838-850, wersja polska opr. Wydawnictwo Biblos. Numeracja akapitów została dostosowana do obecnego układu tekstu/.


Część II

Materiał przeznaczony do refleksji indywidualnej i do spotkania we wspólnocie


Konferencja przypomniała nam rozumienie komunii w Kościele podkreślając niektóre, ważne elementy tego pojęcia. W oparciu o to co usłyszeliśmy zastanówmy się nad znaczeniem tajemnicy komunii w Kościele dla naszego życia wiary, dla naszego posługiwania.


AD- KOŚCIÓŁ, MISTERIUM KOMUNII

Komunia jest nade wszystko darem Bożym, owocem Boskiej inicjatywy, która wypełnia się w Misterium Paschalnym. Łączy nas wspólny chrzest, powołanie, misja, życie z jego radościami, trudami i cierpieniem.

Pytanie:

W czym konkretnie wyraża się moja/nasza gotowość, otwartość na przyjęcie daru komunii?

Podstawą i ośrodkiem komunii eklezjalnej jest Eucharystia.

Pytanie:

Czym jest Eucharystia w naszym codziennym, wspólnym życiu? Jakie jest jej miejsce w naszych spotkaniach, zjazdach, dniach skupienia, rekolekcjach, kapitułach?

Jakie miejsce przeznaczamy jej w czasie naszego odpoczynku?


Modlitwa, szczególnie modlitwa wspólna jest owocem komunii i ją umacnia.

Pytanie:

W czym przejawia się nasze zjednoczenie w modlitwie? Jak wygląda nasze trwanie w tym zjednoczeniu?


Komunia tworzy więź między uczniami Chrystusa i tymi wszystkimi, którzy odeszli z tego świata w łasce Bożej. Nasi „ojcowie” w charyzmacie i misji dali swój wkład w zbawczą misję Kościoła. Teraz, Bóg wezwał nas do jej kontynuowania.

Pytanie:

Czy jest w naszych sercach wdzięczność dla naszych zmarłych współbraci? W czym ona się przejawia?


AD- KOŚCIÓŁ POWSZECHNY A KOŚCIOŁY PARTYKULARNE

Jako członkowie naszej Prowincji żyjemy i posługujemy pośród różnych osób, grup, miejsc.

Pytanie: Czy cenimy sobie ten dar życia i posługiwania w tak wielu krajach? Co wynika dla nas z tego faktu? Jakie wyzwania dostrzegamy w związku z naszą obecnością i posługą pośród różnych grup, osób, miejsc? W czym przejawia się nasza troska o powierzonych nam ludzi?


Komunia jako dar stawia nam wymaganie promowania jej naszym życiem i sposobem posługiwania. Działaniem przeciwnym do promowania komunii jest dążenie do samowystarczalności osłabiającej rzeczywistą komunię w Kościele. To co ważne i prawdziwe jest w Kościele powszechnym jest analogicznie ważne i prawdziwe w naszym Zgromadzeniu/Prowincji. Nasze postawy i działania mogą się różnić przejawami i znaczeniem: opinie/sądy, postawy, działanie, brak działania, inercja w podejmowaniu decyzji i ich realizacji.

Pytania:

- Jakie są nasze postawy i działania promujące komunię między nami?

Jakie są postawy, działania (tak indywidualne jak wspólnotowe) dążące do samowystarczalności osłabiającej rzeczywistą komunię między nami i z naszymi przełożonymi?


- W kontekście rozważań o komunii, o wzajemnym przenikaniu się naszego Kościoła partykularnego z Kościołem powszechnym pomyślmy: W jaki sposób wyraża się nasza miłość do Kościoła? Czy wyraża ją nasza modlitwa, życie, posługa, dzielenie się darem powołań, otwartość na pracę misyjną, gotowość do przepowiadania Słowa i Orędzia? Jaka jest nasza otwartość na drugiego? W czym się konkretnie przejawia?


AD- KOMUNIA KOŚCIOŁÓW, EUCHARYSTIA I EPISKOPAT

Z eucharystycznego centrum wypływa otwartość i jedność każdej celebrującej wspólnoty.

Pytania:

- W jaki sposób Eucharystia uczy nas i inspiruje do otwarcia się na posługę, na nauczanie Piotra (Ojca Św.)? Jakie jest to nasze modlitewne czuwanie w intencji Ojca Św.?

- Czy Eucharystia otwiera nas na posługę Biskupa, na posługę Przełożonego?

Czy moja/nasza samowystarczalność nie jest przyczyną zamknięcia się na ten fundament jedności jakim jest władza w Kościele?

- Co ożywia nasze relacje z Biskupem? Czy jest w tych relacjach miejsce na prawdę, miłość do Kościoła, ofiarność, posłuszeństwo? Czy nasze postawy są świadectwem miłości do Zgromadzenia? Czy jest także w tych relacjach ewangeliczna odwaga? Czy jesteśmy ewangelicznie twórczy w odpowiedzi na wyzwania stawiane nam przez znaki czasu?


AD- JEDNOŚĆ I WIELOŚĆ W KOMUNII EKLEZJALNEJ

Nasza troska i wkład w jedność i ducha komunii w naszym Zgromadzeniu/Prowincji jest i może być przyczynkiem do jedności w Kościele, może wzmacniać znak komunii jaki Kościół winien dawać światu.

Pytanie:

Czy dostrzegamy dar zawarty w fakcie instytutu międzynarodowego?

Jakie zadania stają przed nami: w naszych placówkach w kraju, poza nim, w posłudze na La Salette, w innych prowincjach gdzie jesteśmy?


AD- KOMUNIA EKLEZJALNA I EKUMENIZM

Wielu spośród nas, polskich saletynów, w swojej posłudze spotyka się z innymi Kościołami chrześcijańskimi i Wspólnotami niekatolickimi chrześcijan. O tym na ile zależy nam na zjednoczeniu chrześcijan mówią takie fakty jak: modlitwa w intencji jedności, postawa, studium, posługiwanie się dialogiem i promowanie go, współpraca, przyjmowanie cierpień/trudów w posługiwaniu wynikających z faktu rozdarcia.

Pytania:

Jak wykorzystujemy w naszej posłudze, w relacjach z nimi istniejące elementy Kościoła Chrystusowego, które pozwalają dostrzec łączącą nas z nimi pewną komunię?

Jakie jest moje/nasze doświadczenie rany zadanej Kościołowi Chrystusowemu z powodu podziału?

Czy moje/nasze działanie nie przeszkadza w pełnym urzeczywistnieniu się powszechności Kościoła w historii, tu i teraz gdzie jesteśmy i posługujemy?

W jakiej mierze, w jaki sposób charyzmat pojednania jest nam pomocny? Czy nie potrzebujemy głębszej refleksji na temat: charyzmat pojednania w naszym zgromadzeniu a jedność chrześcijan?


AD- ZAKOŃCZENIE

Objawienie Matki Bożej na La Salette jest potwierdzeniem prawdy o ciągłej obecności Maryi w Misterium Chrystusa i jego Kościoła.

Pytanie:

Na czym powinno polegać „wzięcie do siebie Maryi” w kontekście troski o ducha komunii w wymiarze życia osobistego, wspólnotowego i apostolskiego?

Część III
Propozycja tekstów Pisma św. do indywidualnej skrutacji czy modlitwy


Ad. Wiara – początek Misterium komunii

1J 1, 3; 1 Kor 1, 9; Flp 3, 20-21; Kol 3, 1-4.


Ad. Komunia widzialna i niewidzialna

2 P 1, 4; 2 Kor 1, 7; Ef 4, 13; Flm 6; Flp 2, 1; Mt 28, 19-20; J 17, 21-23.


Ad. Eucharystia ośrodek i podstawa jedności

Ef 1, 10 i 4, 4-5; Mk 16, 16.


Ad. Komunia świętych

1 Kor 12, 25-27, Ef 1, 22n; 3, 3-6; Dz 4, 32; 2, 42; Rz 8, 15-16.26; Ga 4, 6; Hbr 7, 25.


Ad. Kościół Powszechny i Kościoły partykularne

Mt 16, 18; 1 Kor 12, 28; Ga 3, 28; Kol 3, 14, j 10, 16.


Ad. Rola Dziewicy Maryi

Dz 1,14.