ks. Juliusz Fuzat

Żył w latach

(1887-1943)
Pierwszy socjusz na polskiej ziemi. Urodził się 6 lutego 1887 r. w La Porte w departamencie Grenoble (Francja), jako syn Juliusza i Natalii Bonnoit. W latach 1898-1903 ukończył Małe Seminarium Misjonarzy Matki Bożej z La Salette w Grenoble, w Chatillon i w Tournai. Nowicjat rozpoczął 8 września 1903 r. w Tournai. Pierwszą profesję zakonną złożył 8 września 1904 r. w Tournai na ręce ks. generała Józefa Perrin, a wieczystą 16 października 1909 r. w Salmacie na ręce ks. Piotra Pajot. W latach 1904-1910 odbył studia filozoficzno-teologiczne na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, ukończone stopniem doktora filozofii i licencjusza teologii. Święcenia kapłańskie otrzymał 28 października 1910 r. w Rzymie z rąk ks. kard. P. Respighi. Placówki i urzędy: 1910-1912 profesor Małego Seminarium w Tournai (Belgia), 1912-1913 socjusz nowicjatu w Suzie, 1913-1914 przebywał w Puźnikach, gdzie uczył się języka polskiego i pomagał proboszczowi ks. E. Picard w pracy duszpasterskiej jako wikariusz, 1914-1916 profesor Małego Seminarium w Dębowcu, 1916-1918 prefekt Małego Seminarium i socjusz nowicjatu (1916-1917) w Dębowcu. Niestety, 15 czerwca 1918 r. pojawiły się u ks. J. Fuzat symptomy choroby psychicznej. Przez rok leczony był w szpitalu św. Łazarza w Krakowie, a następnie do czerwca 1919 r. w Kobierzynie. Do Francji udał się 27 czerwca 1919 r., gdzie w domu rodzinnym próbował odzyskać pełnię sił psychicznych. Po powrocie do Polski i kilkumiesięcznym pobycie w klasztorze dębowieckim ponownie został skierowany na wieloletnią hospitalizację do Kobierzyna. W czasie likwidacji szpitala przez Niemców został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Poniósł tam śmierć męczeńską 31 grudnia 1943 r.